ياد باد آن روزگاران ياد باد                  

يه ربع ديگه افطاره.... دلم گرفته. دست به قلم شدم چيزي بنويسم شايد کمي خالي شدم.

چندوقتيه که دارم زندگينامه شهدا رو مي خونمشايد به بهانه هفته دفاع مقدس ... منم هرچقدر اين ها رو مي خونم دلم بيش تر مي گيره....نمي دونم چرا....شايد به خاطر انبوه خونواده هايي که پدر يا برادرشون رو از دست دادن تا ما الان اين انقلاب رو داشته باشيم.

بعد از خوندن کتاب خاطره هاي يک رزمنده ، با خودم گفتم  من کجام؟ وقتي يادم مياد از اونايي که دوستاشون ،برادر ها يا پدرشون روي دستشون جون دادن....شهيدايي که رفتن رو مين تا راه رو براي حرکت بقيه باز کنن.... دلم مي گيره . از خودم خجالت مي کشم، بخاطر همه کارايي که بايد مي کردم و نکردم و بخاطر اينکه هيچ وقت نتونستم دينشون رو ادا کنم.

و کتاب خاطرات خانم ناهيدي (يک اسير) رو خوندم... کسي که وضعيتي شده بود که مجبور شده بودن8  روز اعتصاب غذا کنن .... 8 روز مي دوني يعني چي... ومن گاهي همين روزه ام رو هم با منت مي گيرم . طوري که انگار خدا به روزه هام محتاجه نه من به اون.

اللهم افرغ علينا صبرا و ثبت اقدامنا وانصرنا علي القوم الکافرين.... دعاي قبل از افطار رو مي خونن.

ياد ابولفضل سپهر افتادم. کسي که عاشق شهدا بود. اون قدر که بعد از مرگ به اشتباه در قطعه شهداي بهشت زهرا دفن شد. شايد تا حالا شعراشو خونده باشين .

 

.... يهو با يک صدايي                                               خشابي تو دستاشه                              

از توي خوب پريدم                                                    دستو بالا مياره                            

انگار داره جون ميده                                                دست رو مياره بالا

رضا نعره مي کشيد                                                      مي زنه زير گريه

اهاي اهاي بسيجي                                                      خشابو نشون ميده

تانکا دارن مي رسن                                                    ميگه ببين خدايا

  بدو بدو آرپي جي                                                      روحيه ها عاليه          

 تانک بعثي خودش رو                                              ولي چيکار بايد کرد  

 پشت کانال رسونده                                                  خشابمون خاليه

 نعره کشيدم رضا                                                       صداش يهو بند مياد

گلوگه اي نمونده                                                     توي دست يک شهيد

رضا سرش رو با بغض                                               عينهو يک معجزه

 روي سجده ميذاره                                                  يه گوله آرپي جي ديد....

 

آخ ... اذان شد... روزه تون قبول باشه انشاءالله.

ياد همه شهدا دفاع مقدس بخير.

راهشان پررهرو باد.

 

 

اين کنکور کي تموم ميشه؟

من و اين داستان کنکور مثل اينکه تمومي نداره. بعد از اينکه همه دوست و رفيق ها پاشدن رفتن دانشگاه آزاد، ولي ما دست از پا درازتر دوباره نشستيم يه سال ديگه براي کنکور سال بعد بخونيم. فقط پشتکار رو داشتي!!!

 

 

وقتي وارد داستان کنکور ميشي تازه مي فهمي چه خبره. بااين همه تبليغات موسسه هاي مختلف کنکور واين همه کتاب هاي مختلف اگه آدم خودش رو گم نکنه خوبه.

زندگي آدم کنکوري هم عجيبه ها.                            

خوب چقدر درس بخونم : روزي 12 ساعت نه حالا بعضي روزا هم مي تونم تا 15 ساعت هم درس بخونم !!

تو کلاس ما يکي مي پرسيد آقا ا گه هفته اي 84 ساعت درس بخونيم خوبه!!

خارج از اينا بعضي حرفا هست که آدم فقط مي خواد با شنيدن اونا روي سرش شاخ بذاره.... ميگن رتبه اول کنکور تجربي پارسال زيست ها شو 30 دور کرده.... جل الخالق!!!

 

حالا يه آدمي مثل من رو فرض کن که هفته پيش عروسي خوهرش بوده  ... بعد از عروسي تازه لاي کتاباي تار عنکبوت زده اش رو باز مي کنه و شروع مي کنه به درس خوندن. حالا چي سه هفته ديگه آزمون آزمايشي داره. هفته اي دوروز هم خواهراش ميريزن خونه شون و از صبح تا شب مي مونن. از بچه خوهرش هم که نمي تونه بگذره... تازه اگر هم بگذره مگه بااين سر وصدا ميشه درس خوند؟

 

خلاصه اين شرحي از زندگي من بود تو اين روزا اميدوارم عبرتي شود براي خوانندگان محترم بخصوص برای دوست عزيز فاطمه جان!!!  خدا اين بلا رو به سر هيچکی نياره انشاء الله.